Huminga ako nang malalim, pinigilan ang nanginginig kong mga kamay, at mariing pinindot ang tawag. Tumunog lamang ito nang minsan bago sumagot sa kabilang linya ang aking pinakapagkakatiwalaang abogado at tagapamahala ng kumpanya, si Atty. Victorio.
“Abogado Victorio, pakisuyong ipatupad na ang lahat ng utos na pinag-usapan natin simula kahapon. I-freeze ang lahat ng corporate accounts ng Salvador Holdings, ipasara ang mga linya ng kredito nila sa ating mga bangko, at ipadala na rito sa mansyon ang notice to vacate at foreclosure papers para sa lupa at gusaling ito. May tatlong minuto ka para pumunta rito kasama ang mga tauhan.”
Mahina kong ibinaba ang telepono habang nakatitig pa rin kay Donya Carmen na ngayo’y nakataas ang kilay, nagtataka kung sino ang kausap ko.
“Anong drama na naman ‘yan? Nagpapanggap ka pang may kakilala sa telepono para takutin kami?!” matigas na sigaw ni Donya Carmen habang nakapameywang. “Mga kasambahay, itapon ninyo sa labas ang mga gamit ng babaeng ‘yan!”
Agad na lumapit ang dalawang kasambahay at kinuha ang lumang canvas bag na dala ko mula sa bench malapit sa pinto at inihagis ito sa kalsada. Si Jerome naman ay nanatiling nakatayo sa likod ng kanyang ina, walang kibo, parang duwag na walang sariling desisyon.
“Bianca, umalis ka na muna… huwag mo nang palubhain pa,” bulong ni Jerome na hindi man lang ako matingnan nang diretso sa mga mata.
Isang malamig na ngiti ang sumilip sa aking labi. Tinitigan ko siya nang tuwid—ang lalaking minahal ko nang buong-puso ngunit nagpakita ng tunay na kulay sa sandali ng pagsubok.
“Tandaan mo ang mukhang ito, Jerome. Pinili mong talikuran ako dahil akala mo’y wala akong halaga. Ngunit ngayong araw na ito, matutuklasan mo kung sino talaga ang nagmamay-ari ng lupang tinatayuan ninyo,” mariin kong wika.
Hindi pa natatapos ang aking mga salita nang umugong ang tatlong itim na SUV sa tapat ng mansyon. Bumukas ang mga pinto at sabay-sabay na lumabas si Atty. Victorio kasama ang anim na uniformed sheriff at mga armed security ng aming korporasyon. May dalang makapal na dokumento si Atty. Victorio at agad lumapit sa akin nang may paggalang, yumuko habang iniaabot ang mga papeles.
“Magandang umaga, Tagapangulo Bianca. Narito na ang lahat ng dokumentong inyong iniutos,” magalang na bati ni Atty. Victorio.
Natahimik ang buong paligid. Ang mga mata ni Donya Carmen ay nanlaki sa gulat at pagkalito, habang si Jerome nama’y napaawang ang labang nakatingin sa abogado na yumuyuko sa akin.
“S-Sino ka ba talaga?!” nanginginig na tanong ni Donya Carmen, nawala ang yabang sa kanyang tinig.
Humarap ako sa kanila at dahan-dahang binuksan ang hawak kong folder.
“Ako si Bianca Dela Vega. Ang nag-iisang nagmamay-ari at Punong Tagapagtatag ng Dela Vega Land Corporation—ang kumpanyang nagpapaupa sa lupa at nagmamay-ari ng mismong titulo ng mansyong ito na tinitirhan ninyo,” malamig kong pahayag. “At para sa kaalaman ninyo, tatlong buwan na ang nakararaan, binili ko ang buong mortgage ng pamilya Salvador nang malugi ang negosyo ng inyong ama. Iniligtas ko kayo sa pagkakautang dahil naawa ako kay Jerome noon. Pero ngayon… tapos na ang maluwag na palugit.”
Namutla si Donya Carmen. Nanlamig ang kanyang mukha at halos mapaupo siya sa marmol na sahig ng kanilang tarangkahan. “H-Hindi maaari… imposibleng ikaw si Dela Vega…”
“At tungkol naman sa ari-arian na ito,” dagdag ko habang ibinibigay kay Atty. Victorio ang senyas, “ipinatutupad ko na ang Notice to Vacate. Mayroon kayong dalawampu’t apat na oras upang lisanin ang mansyong ito, o sapilitan kayong aalisin ng mga awtoridad.”
Lumingon ako kay Jerome na ngayo’y lumuluhod na at umiiyak habang kumakaladkad palapit sa aking paanan.
“Bianca! Patawarin mo ako! Nagkamali ako! Mahal kita, pakiusap, huwag mo kaming itaboy!” sigaw ni Jerome habang humihagulgol.
Umismid ako, iniurot ang aking paa mula sa kanyang pagkakakapit, at isinuot ang aking salamin sa mata.
“Hampaslupa pala ha? Noong sinabi mo ‘yan, pinili mong sumunod sa iyong ina at itapon ako sa lansangan. Ngayon, kayo naman ang mamumuhay sa lansangan,” wika ko.
Sumakay ako pabalik sa aking sasakyan habang pinapanood ang pagbagsak ng imperyo ng mga Salvador. Hinaplos ko ang aking tiyan at mahinang bulong sa aking sarili, “Anak, simula ngayon, tayo lamang dalawa ang bubuo ng isang tunay at matatag na kaharian.”