Huminga ako nang malalim, pinunasan ang luha sa aking mata, at pinindot ang tawag.
“Attorney Ramos, ihanda mo na ang lahat ng dokumento para sa pagbawi ng foreclosure at eviction notice sa mansyon ng mga Salvador sa Forbes Park. Ngayon na,” malamig at may awtoridad na utos ko sa telepono habang nakatitig nang diretso kay Donya Carmen at kay Jerome na duwag na nakayuko.
Nanlaki ang mga mata ni Donya Carmen sa klase ng tono ko. Napatigil siya sa pagmamayabang.
“Anong sinasabi mo riyan? Nagbabanta ka pa pagkatapos mong palayasin sa mansyon ko? Security! Palabasin ang babaeng ‘yan!” sigaw ni Donya Carmen habang kumakabog ang dibdib sa hindi malamang dahilan.
Ngunit bago pa makalapit ang mga guwardiya, may humaharurot na convoy ng tatlong itim na SUV ang huminto sa tapat ng malaking gate ng mga Salvador. Bumukas ang mga pinto at lumabas ang anim na lalaking nakasuot ng pormal na suit—ang mga pangunahing abogado at executive ng aking korporasyon, kasama ang ilang opisyal ng barangay at sheriff ng korte.
Huminto sa harap ko si Attorney Ramos at yumukod nang mababa.
“Magandang umaga po, Ma’am Bianca. Narito na po ang mga dokumentong hiniling ninyo,” magalang na wika ni Attorney Ramos sabay abot ng isang makapal na itim na folder.
Napasinghap ang mga kasambahay. Si Donya Carmen naman ay namutla, habang si Jerome ay dahan-dahang umangat ang ulo, bakas ang matinding gulat at takot sa kanyang mukha nang marinig ang paggalang ng abogado sa akin.
Binuklat ko ang dokumento at humakbang palapit sa tarangkahan.
“Donya Carmen, ipinaalala ko lang… ang mansyong ito, pati na ang lupang kinatatayuan nito, ay hindi na pagmamay-ari ng mga Salvador simula kahapon,” simula ko, ang boses ko ay matatag at puno ng kapangyarihan. “Nabaon sa utang at malapit nang malugi ang kumpanya ng pamilya ninyo. Para hindi kayo tuluyang makulong sa kasong estafa at pagpapabaya, binili ko ang kabuuang mortgage ng lupa at bahay na ito sa pamamagitan ng aking kumpanya.”
Namimilog ang mga matang napaatras si Donya Carmen. “H-Hindi totoo ‘yan! Sinungaling ka! Kayamanan ng mga Salvador ang nagpapatakbo rito!”
“Talaga ba?” ngumiti ako nang tipid. “Tingnan mo ang titulo, Attorney.”
Itinaas ni Attorney Ramos ang dokumento kung saan nakasaad ang pangalan ko bilang nag-iisang nagmamay-ari ng ari-ariang iyon.
“Kayo ang hampaslupa, Donya Carmen. Nakatira lamang kayo sa isang ari-ariang ipinahiram ko sa inyo,” pagpapatuloy ko. “At ngayon, bilang may-ari ng lupang ito… pinalayas ninyo ang nagmamay-ari nito.”
Lumapit si Jerome, nanginginig ang mga labi, at hinawakan ang aking braso. “B-Bianca… mahal ko… patawarin mo ako. Hindi ko alam… akala ko…”
Padabog kong inalis ang kanyang kamay. “Huwag na huwag mo akong hawakan, Jerome. Pinili mo ang pamilya mo at ang pera nila? Sige, ibibigay ko sa inyo ang gusto ninyo.”
Lumingon ako sa mga sheriff at sa mga guwardiya. “Mayroon lamang kayong dalawang oras upang ilabas ang lahat ng gamit ninyo sa mansyong ito. Kaltasan ninyo ang bawat mamahaling gamit nila para sa mga utang na hindi pa nila nababayaran sa korporasyon ko.”
“Bianca, huwag namang ganito! Maawa ka sa amin!” hagulgol ni Donya Carmen na tuluyang nawalan ng dignidad at napaupo sa sementadong kalsada kung saan kanina lamang ay hinagis niya ang aking basket ng prutas.
Hindi na ako lumingon pa pabalik. Sumakay ako sa naghihintay kong sasakyan, hinaplos ang aking tiyan, at ngumiti. Mula sa araw na iyon, natutunan kong ang tunay na pagpapahalaga ay hindi nasusukat sa damit o estado sa lipunan, kundi sa lakas ng iyong pagkatao. At ang mga taong mapangmataas ay tiyak na luluhod din sa bandang huli.